جشنواره چینگ مینگ که با نام های جشنواره Outing، جشنواره Xingqing، جشنواره مارس، جشنواره عبادت اجداد و غیره نیز شناخته می شود، بین اواسط بهار و اواخر بهار سقوط می کند. جشنواره چینگ مینگ از باورهای اجدادی و آداب آیینی بهاری در دوران باستان سرچشمه گرفته است. هم دارای ادعاهای طبیعی و هم انسان گرایانه است. این نه تنها یک اصطلاح طبیعی خورشیدی، بلکه یک جشنواره سنتی است. مقبره جارو، عبادت پدر و اجداد و outing سبز دو تم آیینی عمده جشنواره چینگ مینگ هستند. این دو تم آیینی سنتی از زمان های قدیم در چین به پایین منتقل شده اند و تا به امروز متوقف نشده اند.
جشنواره چینگ مینگ جشنواره ای باستانی از ملت چین است. این نه تنها یک جشنواره رسمی برای جارو کردن گورها و عبادت اجداد، بلکه یک جشنواره شاد برای مردم برای نزدیک شدن به طبیعت، بیرون رفتن و لذت بردن از سرگرم کننده بهار است. دوزی ب (یا طول جغرافیایی زرد خورشید تا ۱۵ درجه) اصطلاح خورشیدی چینگ مینگ است، و زمان جشنواره در حدود ۵ آوریل در تقویم گریگوری است. در این فصل، قدرت پر جنب و جوش است، یین چی کاهش می یابد، همه چیز "تف کردن قدیمی و قبول جدید"، و زمین ارائه تصویر بهار و Jingming. جشنواره پرستش پدر و اجداد چینگ مینگ بسیار طولانی است. دو نسخه وجود دارد: ۸ روز قبل از روز دهم و ۱۰ روز پس از روز دهم. 20 روز گذشته همه در جشنواره عبادت پدر و اجداد چینگ مینگ هستند.
جشنواره چینگ مینگ یک جشنواره بزرگ بهاری سنتی است. این سنت خوب ملت چین از دوران باستان است. این سنت خوب ملت چین از دوران باستان است. نه تنها ترویج تقوای فیلی و کنیزی، بیدار کردن خاطره مشترک خانواده، بلکه ترویج انسجام و هویت اعضای خانواده و حتی ملت نیز مساعد است. جشنواره چینگ مینگ شرایط طبیعی خورشیدی و آداب و رسوم انسانی را ادغام می کند. وحدت زمان، مکان و مردم است. به طور کامل نشان دهنده وحدت هماهنگ «بهشت، زمین و مردم» است که اجداد ملت چین دنبال می کردند، و به مطابقت با زمان و مکان مناسب و پیروی از قوانین طبیعت توجه می کردند. فکر ميکردم .
جشنواره چینگ مینگ، جشنواره بهار، جشنواره قایق اژدها و جشنواره اواسط پاییز به عنوان چهار جشنواره سنتی در چین شناخته می شوند. علاوه بر چین، برخی کشورها و مناطق در جهان وجود دارند که جشنواره چینگ مینگ را نیز جشن می گیرند، مانند ویتنام، کره جنوبی، مالزی، سنگاپور و.... در ۲۰ مه ۲۰۰۶ جشنواره چینگ مینگ که از سوی وزارت فرهنگ جمهوری خلق چین اعلام شد مورد تأیید شورای دولتی قرار گرفت و در دسته اول فهرست میراث فرهنگی ناملموس ملی قرار گرفت.